Wie: Mirjam (42) en William (49)
Wonen: In Sauwerd met zoon (7)
In: Vrijstaande woning uit 1905
Heeft te maken met: Zogenaamd ‘oud’ schadegeval

Mirjam en William hebben al eerder meegewerkt aan een bevingsverhaal waarin zij vertelden dat de schade die het huis heeft opgelopen door de aardbeving in Leermens in 2014 vergoed en in 2015 hersteld werd. ‘Ons huis was voor ons gevoel weer stevig, maar het jaar keerden de scheuren weer terug en deden we opnieuw een schademelding. Deze keer bij het CVW’, vertelt Mirjam.

Deze schade werd opgenomen door een expert van het CVW en beoordeeld als ‘geen aardbevingsschade’. Ze schakelden een contra-expert in die wel aardbevingsschade als oorzaak zag. Uiteindelijk bereikte de contra-expert geen overeenstemming met het CVW (disakkoord) en werd de zaak in 2017 doorverwezen naar de Arbiter. Het duurde echter erg lang voor ze aan de beurt waren.

De beving van Zeerijp op 8 januari 2018, een beving die op het bevingsstation van Garnwerd zelfs 4,6 op de schaal van Richter aangaf, verergerde de bestaande scheuren. Daarnaast ontstond er ook schade binnen in het huis. ‘’Dit maakt mijn zoon nog banger dan dat hij daarvoor al was’’ zegt Mirjam, ‘’de scheuren zijn voor hem een dagelijkse confrontatie van de aardbevingen die hem bang en boos maken.’’ Deze schade meldden ze bij het TCMG (Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade), want daar moet alle ‘nieuwe’ schade gemeld worden.

Minister Wiebes zorgde afgelopen jaar voor een regeling voor oude schadegevallen, dit versnelde de zaak van de oude schade aan de buitenkant van de woning van Mirjam en William. Ze kregen een aanbod van de NAM, dat ze echter gelijk afwezen. Het bedrag was veel te laag om de schade te vergoeden, dus konden ze alsnog naar de Arbiter.

Afgelopen augustus werd de schade aan het huis van Mirjam en haar man William beoordeeld door de Arbiter. Mirjam had een bepaald bedrag in haar hoofd dat voldoende moest zijn om de scheuren in het huis te repareren en het huis te schilderen, zodat je de scheuren ook echt niet meer ziet. De NAM kwam echter met een aanbod om van te huilen. Er werd nog minder dan de helft van de geschatte kosten vergoed, tenzij Mirjam zou gaan schikken. Dit houdt in dat het vergoedingsbedrag zou worden verhoogd, maar dat Mirjam niet meer aan mocht kloppen om aan te geven dat ze schade had. Grof gezegd; het bedrag werd verhoogd en verder moest ze haar mond houden.

Mirjam en William hebben het aanbod uiteindelijk wel geaccepteerd. Mirjam: ‘’Ik ben er helemaal niet tevreden mee en al helemaal niet trots op, maar het proces maakt je zo ontzettend moe.’’
De NAM beloofde dat het bedrag binnen 30 dagen op de rekening zou staan, dit was een opluchting voor Mirjam want dan konden de scheuren nog voor de winter gemaakt worden. Maar na 30 dagen stond het geld nog steeds niet op de rekening, dus Mirjam belde de NAM, die verwees haar door naar het CVW en het CVW verwees haar juist weer door naar de NAM. ‘’Om gek van te worden’’ zegt Mirjam.

Toen Mirjam eindelijk iemand aan de telefoon kreeg die haar iets over de betaling kon vertellen zei de vrouw tot Mirjam haar grote verbazing dat ze absoluut niet moest denken dat de betaling zomaar binnen 30 dagen op de rekening zou staan en dat die 30 dagen pas ingingen als ‘de backoffice’ de opdracht binnen had gekregen. Nu meer dan twee maanden later hebben ze het geld pas ontvangen. “Het gekke is, het maakt me niet eens meer boos, het is de stress niet meer waard’’ aldus Mirjam.

Ondanks de semi-erkende aardbevingsschade, blijft Mirjam altijd in onzekerheid. Mirjam maakt eens in de zoveel tijd foto’s van het huis als bewijs. ‘’Wanneer er een beving is en ik ben niet thuis, ben ik altijd bang voor wat ik aan kan treffen, ook bel ik altijd meteen even mijn ouders of bij hen alles goed is’’. Op de vraag welke woord Mirjam zou gebruiken voor de afgelopen jaren zegt ze: ‘Chaos’. Mirjam is opgelucht dat er een gedeelte is afgesloten, maar ook bang voor wat nog komen gaat. Ze heeft het deels kunnen loslaten, want van de NAM valt niet te winnen.