Dinsdagmiddag 9 april om 15.00 uur stemt de Tweede Kamer over de moties Mijnbouwschade die zijn ingediend tijdens het debat op 2 april. Twee moties van Beckerman en Sienot hebben betrekking op het loslaten van de causaliteitsvraag en automatisch vergoeden van bestaande schades om versnelling aan te brengen bij de openstaande schadedossiers. Minister Wiebes stelt dat dat juridisch niet mogelijk is en heeft aan het einde van de ochtend de uitleg hiervan in een kamerbrief gestuurd aan de Kamerleden. (zie onderaan dit bericht). Het Groninger Gasberaad is het hier niet mee eens en heeft de Kamerleden in een mail uiteengezet waarom het laten vervallen van de causaliteitsvraag een kwestie is van WILLEN, juridisch is er namelijk geen belemmering voor! Onderstaand de mail zoals de Kamerleden deze hebben ontvangen:

Geacht Kamerlid,

U heeft een paar uur voor de stemming alsnog een brief gekregen van de minister van EZK over het causaliteitsvraagstuk bij de afhandeling mijnbouwschade. De ‘timing’ van deze brief maakt het voor u onmogelijk hier nader advies over in te winnen. Wij willen u desondanks wel een aantal noties meegeven:

In de brief stelt de minister dat hij op grond van het burgerlijk wetboek gehouden is aan het beantwoorden van de causaliteitsvraag. Dit is niet noodzakelijk doorslaggevend aangezien de TCMG immers binnen het publiekrecht haar werk doet. Wanneer de politieke beslissing valt dat alle schades die langer dan één jaar openstaan ‘van rechtswege worden verstrekt’ (dus zonder causaliteitsvraag) dan kan de TCMG dat gewoon uitvoeren.

Het probleem ontstaat aan de achterkant. De minister is bij een dergelijke aanpak zijn grondslag kwijt om richting de NAM de rekening volledig neer te leggen. Dat is een wezenlijk ander probleem. Was het niet zo dat de minister altijd heeft gezegd dat “de achterdeur zijn probleem was”? En dat geld “geen rol” speelde?

En was dat niet ook precies de reden waarom we publieke afhandeling van schade wilden? Zodat we dat konden doen op een maatschappelijk verantwoorde en ruimhartige manier? Wanneer nu zou blijken dat er helemaal geen ruimte ís om dergelijke, publiek gemotiveerde, besluiten te nemen, waarom hebben we het dan publiek gemaakt?!?

Ja, de staat loopt hier mogelijk een financieel risico als de NAM werkelijk zou weigeren hieraan mee te betalen. Dat financieel risico is eenmalig en beperkt in omvang. NAM zal redelijkerwijs altijd een bijdrage moeten doen, hoeveel is aan de minister om uit te onderhandelen. Aan de achterdeur, waar het hoort.

Het is belangrijk dat de causaliteitsvraag voor tenminste alle gevallen die langer dan een jaar open staan te schrappen:

– Door overheidsbesluiten is het stuwmeer ontstaan, bewoners konden daar niks aan doen maar zijn wel het sluitstuk van het probleem.

– TCMG zal kwalitatief pas echt goed kunnen gaan functioneren wanneer de case-load overzichtelijk en beheersbaar is.

– Hiermee kan “Den Haag” laten zien dat het publiek afhandelen van schade niet alleen een papieren exercitie is maar ook werkelijk betekenis heeft.

Kortom; het laten vervallen van de causaliteitsvraag is uitsluitend een kwestie van WILLEN. Er is geen enkele juridische belemmering voor.”

Kamerbrief 2019 04 09 Beoordeling causaliteitsvraag bij de afhandeling van schade door bodembeweging als gevolg van gaswinning uit het Groningenveld